1. Trwa globalny kryzys gospodarczy. Systemowi finansowemu wstrzyknięto olbrzymie sumy pieniędzy – w ubiegłym roku w ramach działań ratunkowych w Stanach Zjednoczonych, w Wielkiej Brytanii i w strefie euro na restabilizację gospodarki światowej przeznaczono 14 bilionów dolarów, a w Chinach nowe pożyczki bankowe pochłonęły 1400 miliardów dolarów. Pozostaje jednak sprawą otwartą, czy wysiłki te wystarczą do trwałego uzdrowienia sytuacji. W gospodarce krajów rozwiniętych wzrost nadal jest bardzo ospały, a bezrobocie rośnie. Istnieją obawy, że – tym razem nad Chinami – rozwija się nowa bańka finansowa. Przewlekły charakter kryzysu, który jest najpoważniejszy od czasów Wielkiej Depresji, świadczy, że tkwi on korzeniami w samej naturze kapitalizmu jako systemu.

2. Obecnie w Europie, po wysokiej fali cięć w sferze zatrudnienia, kryzys ogniskuje się na sektorze publicznym i systemie ubezpieczeń społecznych. Te same rynki finansowe, które ocalały dzięki planom ratunkowym, wydały teraz wojnę wzrostowi długu publicznego spowodowanemu przez te plany. Żądają masowych cięć wydatków publicznych. Jest to podjęta w interesie klasowym próba przerzucenia kosztów kryzysu z tych, którzy go wywołali – przede wszystkim banki – na barki pracowników, nie tylko zatrudnionych w sektorze publicznym, ale również na użytkowników usług publicznych. Żądania zaciśnięcia pasa i „reformy” sektora publicznego bardzo wyraźnie świadczą, że neoliberalizm, choć zdyskredytowany przez kryzys na polu intelektualnym, nadal dominuje przy podejmowaniu decyzji politycznych.

3. W centrum zawieruchy znajduje się obecnie Grecja. Podobnie jak gospodarka kilku innych krajów europejskich, gospodarka grecka jest szczególnie narażona, częściowo z powodu nagromadzenia długu w fazie ekspansji, a częściowo dlatego, że Grecji i tym krajom trudno jest konkurować z Niemcami – olbrzymem sfery euro. Pod presją rynków finansowych, Komisji Europejskiej i rządu niemieckiego rząd Jeoriosa Papandreu sprzeniewierzył się swoim obietnicom wyborczym i zapowiada cięcia budżetowe na poziomie 4 proc. produktu krajowego.

4. Na szczęście od lat siedemdziesiątych historia Grecji jest bogata w akty oporu społecznego. W ślad za buntem młodzieży w grudniu 2008 r., grecki ruch robotniczy odpowiedział na pakiet cięć budżetowych falą strajków i demonstracji.

Przykładem świeci również referendum w Islandii, w którym społeczeństwo odrzuciło projekt refundacji długu narzucony przez banki.

5. Konieczna jest solidarność rewolucjonistów, związkowców i przeciwników kapitalizmu we wszystkich krajach z pracownikami greckimi. Grecja jest tylko pierwszym krajem europejskim, który znalazł się na celowniku rynków finansowych, gdyż na liście ich potencjalnych celów figuruje wiele innych krajów – w pierwszej kolejności Hiszpania i Portugalia.

6. Konieczny jest program takich posunięć, które pozwoliłyby wyjść z kryzysu na gruncie uznania pierwszeństwa potrzeb społecznych, a nie zysków, i ustanowiłby demokratyczną kontrolę nad rynkiem. Należy walczyć o antykapitalistyczną odpowiedź na kryzys: nasze życie, zdrowie, miejsca pracy są więcej warte niż ich zyski.

● Trzeba zatrzymać lub odwrócić wszystkie cięcia w krajowych budżetach publicznych oraz „reformy” systemów emerytalnych; ochrona zdrowia i edukacja nie są na sprzedaż.

● Zagwarantować prawo do zatrudnienia i program publicznych nakładów inwestycyjnych na sferę „zielonego” zatrudnienia – na transport publiczny, odnawialne źródła energii i takie przystosowanie budynków prywatnych i publicznych, które pozwoliłoby ograniczyć emisję dwutlenku węgla.

● O jednolity publiczny system bankowy i finansowy pod kontrolą społeczną!

● Imigranci i uchodźcy nie mogą być kozłami ofiarnymi kryzysu: żądamy papierów dla wszystkich!

● Sprzeciwiamy się wydatkom wojskowym – żądamy wycofania obcych wojsk z Iraku i Afganistanu, drastycznych cięć w wydatkach zbrojeniowych i rozwiązania NATO.

7. Postanawiamy solidarnie organizować w całej Europie akcje wymierzone przeciwko ograniczaniu budżetów socjalnych i w obronie przed atakami kapitalistów. Zwycięstwo pracowników greckich wzmocni opór społeczny we wszystkich krajach.

Grecja: Aristeri Anasynthesi, Aristeri Antikapitalistiki Syspirosi, Organosi Kommuniston Diethniston Elladas-Spartakos, Sosialistiko Ergatiko Komma, Synaspismos Rizospastikis Aristeras

Austria: Linkswende

Belgia: Ligue Communiste Révolutionnaire - Socialistische Arbeiderspartij

Chorwacja: Radnička Borba

Cypr: Ergatiki Dimokratia, Yeni Kibris Partii

Czechy : Socialistická Solidarita

Francja: Nouveau Parti Anticapitaliste

Hiszpania: En Lucha/En Lluita, Izquierda Anticapitalista, Partido Obrero Revolucionario

Holandia: Internationale Socialisten, Grenzeloos

Irlandia: People Before Profit Alliance, Socialist Workers Party

Niemcy: Internationale Sozialistische Linke, Marx21, Revolutionär Sozialistischen Bund

Polska: Polska Partia Pracy, Pracownicza Demokracja

Portugalia: Bloco de Esquerda

Rosja: Wpered

Serbia: Marks21

Szwajcaria: Gauche Anticapitaliste, Mouvement pour le Socialisme /Bewegung für Sozialismus, SolidaritéS

Szwecja : Socialistiska Partiet

Turcja: Devrimci Sosyalist İşçi Partisi, Özgürlük ve Dayanışma Partisi

Wielka Brytania: Socialist Resistance, Socialist Workers Party

Włochy: Sinistra Critica