Opinie i uwagi głównego ideologa Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy (SDKPiL) -  Róży Luksemburg dotyczące PPS – Frakcji Rewolucyjnej były wyjątkowo krytyczne. W jej publicystyce pojawiały się następujące określenia tej partii : „grupa zbankrutowanych socjalnarodowców”[1], „grupa socjalnarodowców zwana Frakcją  „Rewol.””[2], „specjaliści od rozbijania wódki w monopolach o od ćwiczeń wojskowej strategii w „Przedświcie””[3], „Nacjonaliści z „Frakcji””[4], „Błazny z Frakcji „Rewolucyjnej””[5], „partia bandytów politycznych zwana Frakcją P.P.S.”[6].

Na przełomie 1907 i 1908 roku w Cieszynie odbył się X Zjazd PPS. Faktycznie był to I Zjazd PPS – Lewicy. W uchwalonym wówczas programie[1] za ostateczny cel uznano zbudowanie ustroju socjalistycznego. Najważniejszymi postulatami, które umieszczono w programie PPS – Lewicy były natomiast: obalenie caratu i ustanowienie demokratycznej republiki w Rosji oraz przyznanie obszarowi Królestwa Polskiego szerokiej autonomii w ramach demokratycznej Rosji[2].

Zjazd cieszyński przyjął ponadto uchwałę o potrzebie rychłego zjednoczenia ruchu socjalistycznego w Królestwie Polskim. Oznaczało to, iż nowe ugrupowanie zamierzało dążyć do połączenia przede wszystkim z Socjaldemokracją Królestwa Polskiego i Litwy (SDKPiL), Bundem – partią robotników żydowskich i ewentualnie z lewicowymi grupami w łonie PPS – Frakcji Rewolucyjnej[3].