Kiedy popatrzymy na Wrocław, tylko przez pryzmat planów magistratu, folderów reklamowych i wypowiedzi publicznych prezydenta, rysuje nam się obraz szybko rozwijającego się, otwartego, zachodnioeuropejskiego miasta, które jest polskim tygrysem gospodarczym, żyjącym kulturą i sportem na światowym poziomie. Wieloletnie starania o zorganizowanie wystawy Expo, zdobycie tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016, współorganizowanie Euro 2012, liczne festiwale (filmowe, muzyczne, literackie), nowy ogromny stadion, otwierane w blasku fleszy kolejne inwestycje, remontowane drogi i budynki, masy studentów w klubach i kawiarniach, składają się na medialny wizerunek zamożnego, nowoczesnego miasta. Ostatnio magistrat rozpoczął dyskusje o budowie we Wrocławiu drugiego po stolicy metra, co pokazuje jak daleko sięgają ambicje włodarzy miasta. Jednak czy te foldery to cała prawda o Wrocławiu? Czy za fasadą PR jest tak różowo, jak chce magistrat? Spróbujmy się temu nieco bliżej przyjrzeć.

Jestem w Paryżu. Idę poznać parę przyjaciół znajomej dziennikarki z Berlina. On uniwersytecki historyk-mediewista, ona z redakcji niszowego miesięcznika. Ich niewielkie mieszkanie pod bazyliką Sacre-Coeur, jemy kolację, gadamy o polityce i historii, opowiadam o Polsce. Philippe sprawia wrażenie rozczochranego naukowca, w oczach żywa inteligencja, zaciekawienie. Szybko się zaprzyjaźniamy. Kilka dni później znowu długa, gadano-serdeczna kolacja, dopytuję się o szczegóły jego kariery. Nagle jego żona pyta: „Więc Manue (ta dziennikarka z Berlina) nic ci o nas nie powiedziała?”. „Nic szczególnego” – odpowiadam zaskoczony. „Philippe był skazany na karę śmierci, wyszedł z więzienia po 23 latach”. No i wiecie, szczęka w takim momencie opada sama, odczułem to fizycznie.