Jeżelim, Stwórco, posiadł Słowo, dar twój świetny, 
Spraw, by mi serce biło gniewem oceanów, 
Bym, jak dawni poeci prosty i szlachetny, 
Wichurą krwi uderzał w możnych i tyranów. 

Nie natchnij mnie hymnami, bo nie hymnów trzeba 
Tym, którzy w zżartej piersi pod brudną koszulą
Czcze serce noszą, krzycząc za kawałem chleba, 
A biegną za orkiestrą, co gra capstrzyk królom.

Lecz słowom mego gniewu daj błysk ostrej stali, 
Brawurę i fantazję, rym celny i cienki, 
Aby ci, w których palnę, prosto w łeb dostali 
Kulą z sześciostrzałowej piosenki!