Wdowa po Kapuścińskim odstrzeliła sobie ucho wnosząc sprawę do sądu i ją przegrywając. Gdyby ją jednak wygrała, oznaczałoby to, że pistolet jej się nie omsknął i niechcący popełniła samobójstwo. Książka Artura Domosławskiego krążyłaby wtedy jako kultowy rarytas w drugim obiegu, być może nawet nie w całości, ale w formie co pikantniejszych fragmentów – a to o walkach zbrojnych w partyzantce, a to o kontaktach z kobietami. Nie byłyby to jednak pamiętane jeszcze z lat osiemdziesiątych XX wieku zgrzebne, zszyte biurowym zszywaczem powielaczowe broszurki, w których druk się rozmazywał pod wpływem dotyku. Zapewne byłyby to raczej pedeefy leżakujące w różnych sieciowych chomikach i torrentach, trudne do wytropienia i usunięcia, odradzające się w coraz to nowych miejscach, samopowielające się i nieznośne dla (po)tępicieli. Odkąd drugi obieg stał się, dzięki Internetowi, pierwszym obiegiem, wydawcy i księgarnie mogą tylko liczyć na to, że prawo autorskie ograniczy ekscesy. Mogą też żywić się apetytem na sensację, a raczej resztkami tego apetytu, pozostałymi po telewizji i portalach. W opisywanym przypadku dostali też nieoczekiwanie innego potężnego sprzymierzeńca.

„Z ostatniej chwili: debata staje się rzeczywiście ogólnonarodowa. Głos - przepełniony troską - zabrał sam biskup Życiński”. Tak swój artykuł opublikowany na łamach „Gazety Wyborczej” zakończył Andrzej Stasiuk. W debacie wokół książki Artura Domosławskiego Kapuściński non-fiction wziął udział tak (niemal) kompletny zestaw autorytetów, że bez wątpienia przyjęła ona charakter ogólnonarodowy. Pokazała ona wszystkie wady polskiego dyskursu publicznego. Chociaż nie da się ukryć, że miała ona ożywczy charakter. Podział nastąpił w poprzek dobrze znanych linii podziału, wykurzył z okopów dwie armie naszej inteligencji. Ich przedstawiciele tak bardzo odwykli od walki na otwartym polu, że nie obyło się bez kilku kompromitacji – wypowiedzi dziwacznych, ocen ferowanych z zaznaczeniem, że książki się nie czytało, i przeczytać się nie zamierza.