Drogi doktorze, doktorze in spe, zapewne często zastanawiasz się jakaż to świetlana przyszłość czeka młodego adepta nauki w nadwiślańskim kraju. Mam dla Ciebie dwie wiadomości: złą i dobrą. Standardowo zaczyna się od złej, a ja tym razem nie wyłamię się ze schematu.

Zacznę od wypowiedzi prof. Króla ([1]):  "W zasadzie nie ma żadnych pobudek, które skłaniałyby młodego magistra do robienia doktoratu (...) niewielka część doktorantów dostaje stypendia (nie tak duże, bo nieco ponad 1000 zł), gdyż ministerstwo nie szanuje doktorantów i przydziela uniwersytetom mniej więcej jedną czwartą minimalnej sumy stypendium na doktoranta, a uniwersytety nie mają z czego pozostałej części dopłacać. (...) jest tylko znikoma szansa na to, że po obronieniu doktoratu świeży doktor zostanie zatrudniony w swojej dziedzinie nauki, gdyż nie ma pieniędzy na zatrudnianie nowych ludzi na wyższych uczelniach, a rotacja jest minimalna. (...) tylko niewiele firm uważa, że doktor będzie dla nich cenniejszym pracownikiem niż magister".

W listopadzie 2011 roku wiceprezydent miasta Krakowa Anna Okońska-Walkowicz zaproponowała likwidację Młodzieżowych Domów Kultury i ewentualne przejęcie ich przez stowarzyszenia (organizacje pozarządowe) lub przekształcenie w „placówki kultury” (ta wersja szybko okazała się nieaktualna). Zdaniem Okońskiej, MDKi jako „relikty poprzedniego ustroju” są nierentowne, a na dodatek łamią zasady... sprawiedliwości społecznej, ponieważ ich liczba jest za mała (11 placówek), by mogły do nich uczęszczać wszystkie krakowskie dzieci.