Człowiek cierpi, bo nie ma na piwo. To cierpienie można jednak uśmierzyć dość łatwo. Wystarczy dwa złote. Stojak podsklepowy czy taki na przykład „kierownik parkingu”, który nie tylko auto pomoże zaparkować, ale i popilnuje, to typ wyluzowany. On się już nie ściga. Odrzucił wszelką odpowiedzialność, bo „na trzeźwo to się to życie przeżyć nie da”. Niejeden ojciec rodziny patrzący na niego z góry ma gorzej, bo musi wciąż czemuś sprostać i gdzieś zdążyć. A jak wynika ze statystyk „zdążą” i „sprostają” tylko nieliczni. Usłyszałem, niedawno szczery jęk pewnej samotnej matki, która nie dając już rady oznajmiła, że najchętniej dałaby się zamknąć w obozie pracy, żeby już jej wszyscy dali święty spokój.

Poznański Dworzec Główny. Odchodząc od kasy znanego dyskontu zostałem zaczepiony przez starszego człowieka. Zapytał czy mógłbym go wspomóc kwotą 50 groszy. Zgodziłem się bez wahania. Facet wyglądał na bardzo zabiedzonego - obdarte ubranie, ogorzała twarz, wystraszone spojrzenie. Zanim zdą­żyłem sięgnąć po portfel, pojawiło się czterech barczystych ochroniarzy. "Wynocha, już cię tu nie ma" - ryknął jeden z nich - najprawdopodobniej dowódca tego komanda. Starszy pan spuścił pokornie wzrok i pośpiesznie ruszył ku wyjściu. Poruszony całą sytuacją zapytałem ochroniarza, dlaczego w tak ordynarny i poniżający sposób potraktował potrzebującego pomocy człowieka? W odpowiedzi usłyszałem, że na dworcu obowiązuje administracyjny zakaz żebractwa, a w ogóle, to jeśli jestem tak wrażliwy, mogę sobie "tego menela adoptować".