W sierpniu 1980 roku, potężna fala strajków wstrząsnęła rządzącym Polską stalinowskim reżimem. Hasła i formy współpracy, które wyłoniły się w toku walk 1980 r., były dowodem tego, że duża część robotników szukała sposobu na obalenie stalinowskiej biurokracji i ustanowienie prawdziwej demokracji robotniczej. Wyrażały to napisy pojawiające się gdańskich murach: „Socjalizm – tak, wypaczenia – nie!”. Produktem ubocznym tych zmagań był Niezależny Samorządowy Związek Zawodowy „Solidarność”. Mimo to, zaledwie dziewięć lat później, Solidarność stworzyła rząd i rozpoczęła serię gwałtownych „reform” rynkowych, prowadzących do przywrócenia w Polsce kapitalizmu. Jak mogło dojść do tego, że ruch tego typu stał się wehikułem odbudowy kapitalizmu? Czy korzenie degeneracji Solidarności mogą sięgać samego jej początku?

Neoliberał Tusk bardzo pragnąłby, by obchody wyborów 4 czerwca, jak i inne „święta” związane z obaleniem „komuny” nie miały nic wspólnego z robotnikami. By można było powiedzieć wprost, że to spekulanci i bankierzy nas wyzwolili z tej „siermiężności”, wprowadzając „wolność” i „demokrację”.