8 sierpnia odbyła sesja Rady Miasta Poznania. Jej nadzwyczajny charakter polegał na tym, iż – czego się można było spodziewać – radni Platformy Obywatelskiej po symulowanych gestach niezadowolenia na lipcowym posiedzeniu, przed wyjazdem na wakacje potulnie zaakceptowali przeznaczenie kolejnych 33 mln. złotych na stadion miejski. Ostatecznie (albo i nie) będzie on nas kosztował 750 mln. zł., nie licząc wydatków na inwestycje wokół obiektu.

Poznański stadion okazał się finansowym bublem, choćby z tego powodu, że nie zdołano precyzyjnie przewidzieć, ile będzie kosztować, a różnice w szacunkach są niebagatelne. Pomimo zapewnień różnej maści biznesowych doradców, nie możemy mieć zatem pewności, czy i do eksploatacji tego obiektu miasto nie będzie musiało w przyszłości dokładać grubych milionów.  Okazuje się, że nawet właściciel Lecha Poznań, Jacek Rutkowski, twierdzi, że stadion, jak na potrzeby klubu i miasta, jest przewymiarowany i jego eksploatacja będzie dużo kosztować.

Protesty lokatorskie w Polsce stają się coraz głośniejsze i lepiej zorganizowane. Władze polskich miast podejmują działania oznaczające realizację interesów developerów i kamieniczników. Prowadzona na szeroką skalę reprywatyzacja przyczynia się do pogorszenia sytuacji materialnej milionów osób. Liberalizacja prawa mieszkaniowego skutkująca drastycznymi podwyżkami czynszów, wyrzucanie na bruk, groźby i represje - taki los spotyka ludzi mieszkających w sprywatyzowanych kamienicach.