Często dziś słychać opinię, że hegemonia kościoła katolickiego w Polsce, jeśli nie chyli się ku upadkowi, to w każdym razie traci wiele z dawnego blasku i splendoru. Socjologowie poświadczają, że wielkie miasta nie są już świadectwem polskiej wyjątkowości, jeśli idzie o praktyki sekularyzacji – społeczeństwa wielkomiejskie, mimo że powoli i ociężale, podążają ścieżką wytyczoną przez metropolie zachodniej części kontynentu przed czterdziestu laty. Zmienił się także standard dyskursu tzw. liberalnych elit w kwestiach do niedawna uważanych za wrażliwe. Sprawy "kościelne", to znaczy takie, które KK sam raczył uznać za własną domenę (obejmującą zarówno kwestie dotyczące jego interesów ekonomicznych, jak i moralności publicznej, tożsamości narodowej, edukacji, reprodukcji etc.), nie są już, jak dawniej, obwarowane regułami odwróconej poprawności politycznej, a w każdym razie nie do tego stopnia, co dawniej. Nie tylko Przekrój, lecz także "Polityka" i "Gazeta Wyborcza" dopuszczają głosy krytyczne zarówno wobec "błędów i wypaczeń" pojawiających się na marginesie życia państwa i kościoła, jak i wobec samego modelu polskiej "demokracji konfesyjnej". Teksty, które ukazują się dziś w tych pismach, jeszcze pięć lat temu mogłyby się ukazać jedynie w "Bez Dogmatu" (lub w "NIE" po uprzedniej wulgaryzacji stylu). Charakterystyczne, że rolę straży przedniej odegrali tu dwaj odszczepieńcy - byli kapłani, Stanisław Obirek i Tadeusz Bartoś. To oni bodaj jako pierwsi powiedzieli głośno, że przeciwstawianie ojca Tadeusza Rydzyka Janowi Pawłowi II to w najlepszym razie uproszczenie lub po prostu myślenie życzeniowe tych konserwatywnych elit, które lubią uważać się za oświecone. Obaj panowie trafnie dowodzili, a w każdym razie ujawniali, że różnica, o którą chodzi, to raczej różnica stylu niż treści. Zaprzestano też w zasadzie budowania retorycznej symetrii - z jednej strony Radio Maryja, z drugiej strony feministki, a w środku my, prawdziwie oświeceni, bezstronni, rozważni i odpowiedzialni. Gwoli dygresji wypada wspomnieć, że przynajmniej jeśli chodzi o najpotężniejszą GW ("postkomunistyczna" "Polityka" to trochę inna historia), zmianę tę zawdzięczamy Prawu i Sprawiedliwości. Dopiero po roku 2005 i ofensywie politycznej IV RP zapanowała w Gazecie atmosfera "wszystkie ręce na pokład", a wszystkie ręce to także ci, którym najbardziej chciało się działać, czyli m.in. feministki.