Na początku należy zadać sobie koniecznie  pytanie – kim właściwie był wspomniany powyżej w tytule niniejszej publikacji ksiądz Piotr Ściegienny ? Badaczka dziejów literatury polskiej – Zofia Lewinówna na tak sformułowane pytanie udzieliła swego czasu  takiej oto „encyklopedycznej” odpowiedzi: „Ściegienny Piotr, ur. 31 I 1801 w Bilczy pod Kielcami, zm. 6 XI 1890 w Lublinie, działacz i pisarz rewolucyjny. Syn chłopa, w kilka lat po ukończeniu szkoły woj.  w  Kielcach wstąpił do zakonu pijarów; po jego kasacie został 1833 wikarym w Wilkołazie, 1842 proboszczem w Chodlu.  Ok. 1835 zaczął wiązać w Lubelskiem (gdzie pracował) i w Kieleckiem nici spisku chłopskiego o radykalnym programie społ., bliskim tzw. socjalizmowi chrześc., a w wielu punktach – programowi  emigr. Ludu Polskiego. Naukę Chrystusa interpretował Ś., niezgodnie z ortodoksją, jako wezwanie do budowania  królestwa Bożego na ziemi przez przywrócenie pierwotnej równości i powsz. miłości; odrzucając podziały stanowo – klasowe i antagonizmy nar., widział przyszłe społeczeństwo jako republikę równych, w której ziemia, własność narodu, nadawana będzie pracującym na niej rolnikom. Utrzymywał kontakty z przedstawicielami demokr. konspiracji w Lublinie i Warszawie; jesienią 1844 podjął nieudaną próbę powstania chłopskiego, która skończyła się  aresztowaniem przywódcy i aktywniejszych działaczy. W wyniku długotrwałego śledztwa Ś., pozbawiony godności kapłańskiej, skazany został na katorgę; 1847 – 56 odbywał karę w kopalni pod Nerczyńskiem, 1856 – 71 przebywał na zesłaniu (od 1858 w Permie i permskiej guberni). Po powrocie do kraju mieszkał u rodziny i odzyskawszy 1883 uprawnienia kapłańskie, był kapelanem szpitalnym w Lublinie”[1] -  stwierdzała charakteryzując sylwetkę  księdza – rewolucjonisty Zofia Lewinówna.