Często słyszymy, że zwycięstwo Obamy oznacza spełnienie snu Martina Luthera Kinga o pełnej emancypacji czarnych. Czy aby na pewno to, o czym śnił King, stało się rzeczywistością?

Gdy wiosną 2008 r. Stany Zjednoczone obchodziły rocznicę tragicznej śmierci Martina Luthera Kinga, Henry Louis Taylor zauważył gorzko: „Wiemy tylko, że ten facet miał sen. Nie wiemy jednak, o czym śnił”.

Gdy  w mediach i wśród polityków osłabł nieco szok wywołany rozsypką samego sektora finansowego, uwaga ich zaczęła zmierzać ku gospodarce realnej, gdzie szybko rosnące bezrobocie stanowi coraz bardziej oczywiste świadectwo kryzysowej sytuacji, która przekłada się bezpośrednio na spadek stopy życiowej milionów ludzi. Najbardziej spektakularnym przypadkiem skali obecnego kryzysu jest fakt, który do tej pory nikomu nie mieścił się w głowie – giganci amerykańskiego przemysłu motoryzacyjnego, przede wszystkim koncerny General Motors i Chrysler, stoją na krawędzi bankructwa. W amerykańskiej prasie trwa wielka debata: czy rząd powinien dokonać bailoutu auto-banktrutów, dając im do ręki miliardy dolarów, czy powinien po prostu pozwolić im upaść? Wraz z końcem branży samochodowej, co oznaczałoby również koniec uzależnionych od niej dostawców, pracę straciłoby ponad 2 miliony ludzi. Tym bardziej przerażający jest fakt, że to właśnie zwykli pracownicy, których losy ważą się wskutek kapitalistycznej degrengolady w USA, stali się obiektem bezpardonowej nagonki.