Ollanta Humala nigdy nie był człowiekiem lewicy. To wojskowy o umiarkowanej orientacji nacjonalistycznej i indianistycznej, hołdujący mętnej ideologii „etnocaceryzmu”. Jeśli uzyskał poparcie prawicowego Mario Vargasa Llosy i byłego prezydenta Alejandra Toledo, to nie dlatego, że zrezygnował z dużej części swojego początkowego programu – bardziej radykalnego, gdyż przewidywał on zwołanie Konstytuanty, pewne nacjonalizacje i zmiany w systemie podatkowym – lecz dlatego, że jako kandydat na prezydenta okazał się „materiałem ciągliwym”, podatnym na presje centroprawicy.

Rząd Kuby został wyróżniony przez ONZ-owską organizację UNICEF za skuteczną pracę na rzecz zapewnienia dzieciom godnego poziomu rozwoju. Przedstawiciel UNICEF José Juan Ortiz komentując politykę rządu Kuby powiedział: Kuba pokazała, że odpowiedź na potrzeby dzieci nie wymaga środków ekonomicznych, lecz politycznej woli. Pomimo, że jest to kraj blokowany i z ograniczonymi zasobami, wypracował model na rzecz wprowadzania w życie praw dziecka, ze wskaźnikami, które są jednymi z najwyższych na świecie.