W 2010 roku przez Chiny przetoczyła się duża fala strajków przeciwko wyzyskowi i dyskryminacji pracowników w fabrykach na południu kraju. Kobiety - migrujące pracownice - odegrały w tych wydarzeniach ważną rolę. To nie zaskakujące. W powojennej historii Państwa Środka pokolenia kobiet próbowały poradzić sobie z trudną sytuacją, uzyskać większą kontrolę nad swoim życiem i stawiać opór codziennej opresji.

Hu Jintao, daleki (i bardzo odległy politycznie) następca Mao Zedonga na stanowiskach sekretarza generalnego Komunistycznej Partii Chin i prezydenta Chińskiej Republiki Ludowej wyraźnie nawiązał do jego proklamacji z 1 października 1949 r. – tego dnia, w wyniku zwycięstwa rewolucji, powstała republika ludowa – mówiąc w 60 lat później: „Dziś, dzięki osiągnięciom socjalizmu, Chiny stoją na własnych nogach.” Dźwignięcie się Chin jest bezsporne – od dawna kraj ten nie jest ani upokarzany, ani ćwiartowany przez Europę i Japonię. Co więcej, część ludności Chin zaczęła żyć w dobrobycie. Natomiast socjalizm to inna sprawa… Tak obca obecnym realiom chińskim, że można nawet zaryzykować twierdzenie, iż chiński wzrost gospodarczy (9,6% w 2008 r., 8,7% w 2009 r.) częściowo zastąpił zepsutą lokomotywę amerykańską, a także przyczynił się do rekonwalescencji systemu kapitalistycznego, który przeżył największą zawieruchę od 1929 r. Zraniona na Wall Street globalizacja podniosła się w Szanghaju.